สื่อชั้น 2

สื่อชั้น2

          วันนี้…ทุกสถานีคงได้รับหนังสือจาก กสทช.พร้อม  CD 3 แผ่นเรียบร้อยแล้ว  ในหนังสือระบุให้เรานำไปใช้ประโยชน์และเผยแพร่ต่อประชาชน (ส่วนใหญ่เราก็ทำตาม)  แสดงว่ารัฐบาล และ กสทช. ก็มองเห็นว่าพวกเรามีส่วนที่จะช่วยเผยแพร่ข้อมูลเหล่านี้ได้   เช่นเดียวกับหน่วยงานงานอื่น ๆ ในพื้นที่ที่มีหนังสือไปถึงเรา  ขอเวลาเรา  ขอให้เราเปิดสปอต  ขอเราเข้าไปจัดรายการ  ขอให้เราไปทำข่าว  ขอให้ไปร่วมงาน  ขอให้ไปถ่ายทอดสด ฯลฯ  ทั้งหมดนี้ใครละ  ที่จะบอกได้ว่า พวกเราก็ทำงานเพื่อบ้านเมือง ช่วยเหลือประเทศชาติ ตามที่เห็น ๆ กันอยู่นั้นได้    เพราะสิ่งเหล่านี้ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป  ไม่มีใครเก็บข้อมูลเพื่อจัดทำเป็นสารสนเทศ  ไม่มีการรายงาน   ไม่มีการประเมินราคาค่าใช้จ่ายเพราะเป็นของฟรี    (ซึ่งรวม ๆ กันก็น่าจะหลายพันล้านบาทตั้งแต่ตั้งวิทยุกันมา)  เพราะวันนี้พวกเรายังตกเป็น  สื่อชั้น 2  โดยมีตัวชี้วัดคือการปฏิบัติกับพวกเรา ในลักษณะนี้

236100
        – ถูกควบคุม  มากกว่า  พัฒนา
        – ถูกออกระเบียบให้ทำงานยาก  มากกว่า  อำนวยความสะดวก
        – ถูกตั้งข้อสงสัยว่าเป็นสื่อเลือกข้าง  มากกว่า  เป็นสื่อกลาง
        – ถูกมองว่ามาตรฐานต่ำ มากกว่า  เป็นสื่อตามวิถี
        – ถูกมองว่าเอาแต่โฆษณา  มากกว่า  เห็นถึงความอยู่รอด
        – ถูกให้ดำเนินการ  มากกว่า  ได้รับบริการ

         วันนี้เราเสียเงินให้รัฐตามที่กฎหมายกำหนด  แต่ได้รับการบริการที่แย่ที่สุด
         ถึงเวลาที่  หนูจะช่วยราชสีห์ ได้จริง   หากพวกเรามีวิธีการที่จะบอกกับสังคมว่าเราคือ  สื่อภาคประชาชนที่ใกล้ชิดกับประชาชนส่วน ใหญ่ของประเทศจริง  เราสื่อถึงกันทุกวัน ได้จริง   เราเข้าถึงผู้ฟังได้อย่างต่อเนื่องจริง  สะดวกรวดเร็วและราคาถูก จริง  และ เรามีผู้ฟังรวมกันนับล้าน ๆ คนต่อวัน จริง
        สภาเครือข่ายสื่อภาคประชาชนแห่งชาติ (สค.สช.) จะเป็นองค์กรที่จะทำงานทั้งหมดนี้  ด้วยหลักการที่ถูกต้อง  ด้วยวิสัยทัศน์ที่มองเห็นภาพความเป็นจริงและโอกาสในการสื่อสารถึงกันของคนในชาติ อุปสรรคเป็นเรื่องท้าทาย   เรามีหน้าที่ต้องพิสูจน์ให้เห็นว่าเราก็ช่วยสร้างชาติได้    แต่…ปัญหาใหญ่ที่เราจะไปต่อกันไม่ได้ก็คือ    “เรารวมกันไม่ได้…จริง”

กนกศักดิ์ ลิขิตไพรวัลย์
นายก สค.สช.
21 มิ.ย.59